Gotowe zestawy do monitoringu to temat popularny wśród wszystkich właścicieli małych sklepów. Zestaw, który z łatwością można zmontować samodzielnie i do tego kosztujący niewiele to kusząca oferta.

Montaż kamer wykonany we własnym zakresie to oszczędność około 1500 zł w przypadku zestawy 4 kamerowego. Cena przykładowego zestawu to 3000 zł.

Możliwość uruchomienia  w pełni funkcjonalnego monitoringu w niespełna 3 godziny w budżecie nie przekraczającym 3000 zł jest propozycją unikalną na polskim rynku.

Po zamontowaniu i uruchomieniu systemu przychodzi czas na podsumowanie. Jakie odnieśliśmy korzyści z tego tytułu. Jak wygląda archiwum? Czy rzeczywiście ilość zagubionego towaru zmniejsza się? Na to i wiele innych pytań należy odpowiedzieć we własnym zakresie.  Statystyki mówią,  że sklep, w którym widać kamery notuje średnio 80% spadek kradzieży i 20% spadek uszkodzeń towaru.  O takie  wskaźniki warto walczyć.

Wszystkich zainteresowanych prosimy o kontakt telefoniczny pod numerem 0792 222 262. Montaż odbywa się w 3 etapach. Podczas pierwszej rozmowy ustalamy zapotrzebowanie oraz cel zastosowania kamer.  Po zapoznaniu się z Państwa potrzebami przechodzimy do przygotowania oferty i po jej akceptacji dokonujemy montażu. Na koniec prezentujemy możliwości oraz korzyści z posiadanego systemu kamer.

Zapraszamy do współpracy!

W skład oferty wchodzi:

• Kamera dobrana odpowiednio do obserwowanego obiektu
• System zapisu obrazów
• System przesyłu obrazu od kamery do systemu zapisu
• Na koniec pracy systemu wygenerowanie materiału video

Nasza oferta najlepiej sprawdza się do rejestracji postępów budowy, rejestracji rozległych w czasie procesów fizycznych i chemicznych, obserwacji rozwoju roślin.. Każdy klient wprowadza swoje indywidualne potrzeby do naszej oferty.

Kontakt w sprawie “zapisu tworzenia” pod numerem telefonu 0600 872 200 p. Paweł Jóźwik.

A teraz zapraszamy do obejrzenia przykładowych filmów.

Zadzwoń i dowiedz się ile możesz zyskać stosując kamery Axis, kupowane w monitoruj.pl!

W nowym biurze mamy do dyspozycji salę konferencyjną, w której możemy w komfortowych warunkach przedyskutować Państwa potrzeby.

Kompresja mpeg4
MPEG-4, wprowadzony pod koniec 1998 jest oznaczeniem grupy standardów kodowania audio i wideo wraz z pokrewnymi technologiami, opracowanej przez grupę ISO/IEC MPEG. Główne zastosowania MPEG-4 to media strumieniowe w sieci Web, dystrybucja CD, wideokonferencje i telewizja.
MPEG-4 przejął wiele elementów standardów MPEG-1, MPEG-2 i pokrewnych, dodając nowe możliwości takie jak (rozszerzone) wsparcie VRML dla renderowania 3D, zorientowane-obiektowo pliki złożone (zawierające obiekty audio, wideo i VRML), wsparcie dla technologii DRM (zdefiniowanych jako zewnętrzne standardy) i różnoraką interaktywność.

Działanie kodera mpeg4 polega na tworzeniu klatek kluczowych zawierających pełną informację o obrazie, a następnie generowaniu kilku, kilkunastu klatek zawierających tylko zmiany w stosunku do poprzedniej klatki. Taka metoda zapisu powoduje, że mpeg4 nadaje się głównie do zapisu strumienia wideo oraz nie pozwala na dokładne przeglądanie klatek. Rozpoczęcie odtwarzania może się odbyć tylko w miejscu klatki kluczowej. Zaletą kompresji mpeg4 jest możliwość umieszczenia ścieżki dźwiękowej w strumieniu.

Kodowanie do mpeg4 ma również ograniczenia w stosunku do rozdzielczości. Ze względu na dużą moc obliczeniową potrzebną zarówno do zapisu jak i odtwarzania, nie stosuje się większej rozdzielczości zapisu niż PAL. Wyklucza to kompletnie zastosowanie kodowanie mpeg4 w kamerach megapiksleowych.

Kompresja mjpeg
Algorytm kompresji używany przez JPEG jest algorytmem stratnym, tzn. w czasie jego wykonywania tracona jest bezpowrotnie część pierwotnej informacji.
Algorytm przebiega następująco [5]:
Obraz jest konwertowany z kanałów czerwony-zielony-niebieski (RGB) na jasność (luminancję) i 2 kanały barwy (chrominancje). Ludzie znacznie dokładniej postrzegają drobne różnice jasności od drobnych różnic barwy, a więc użyteczne jest tutaj użycie różnych parametrów kompresji. Krok nie jest obowiązkowy (opcjonalnie można go pominąć).
Wstępnie odrzucana jest część pikseli kanałów barwy, ponieważ ludzkie oko ma znacznie niższą rozdzielczość barwy niż rozdzielczość jasności. Można nie redukować wcale, redukować 2 do 1 lub 4 do 1.
Kanały są dzielone na bloki 8×8. W przypadku kanałów kolorów, jest to 8×8 aktualnych danych, a więc zwykle 16×8.

Na blokach wykonywana jest dyskretna transformata kosinusowa (DCT). Zamiast wartości pikseli mamy teraz średnią wartość wewnątrz bloku oraz częstotliwości zmian wewnątrz bloku, obie wyrażone przez liczby zmiennoprzecinkowe. Transformata DCT jest odwracalna, więc na razie nie tracimy żadnych danych.

Zastąpienie średnich wartości bloków przez różnice wobec wartości poprzedniej. Poprawia to w pewnym stopniu współczynnik kompresji.
Kwantyzacja, czyli zastąpienie danych zmiennoprzecinkowych przez liczby całkowite. To właśnie tutaj występują straty danych. Zależnie od parametrów kompresora, odrzuca się mniej lub więcej danych. Zasadniczo większa dokładność jest stosowana do danych dotyczących niskich częstotliwości niż wysokich.

Współczynniki DCT są uporządkowywane zygzakowato, aby zera leżały obok siebie.

Współczynniki niezerowe są kompresowane algorytmem Huffmana. Są specjalne kody dla ciągów zer.
Użyta transformata powoduje efekty blokowe w przypadku mocno skompresowanych obrazków.
Kompresja mjpeg to zbiór klatek tworzony ze zdjęć kompresowanych metodą jpeg. W przypadku strumienia JPG przesyłane są kolejne klatki. Nie mamy możliwości zapisu dźwięku. Możliwe jest używanie materiału o dowolnej rozdzielczości co znacznie podnosi elastyczność algorytmu. Kompresja mjpeg pomimo wielu zalet generuje dość duży strumień danych w sieci Ethernet. W zamian za to umożliwia poklatkowe szczegółowe przeglądanie materiałów w dowolnym miejscu osi czasowej.
Mjpeg jest najpopularniejszą kompresją stosowaną w kamerach IP.

Kompresja przyszłości H.264
H.264-AVC (ang. Advanced Video Coding) – standard kodowania sekwencji wizyjnych o bardzo małych przepływnościach, przyjęty w roku 2003 jako 10 część standardu ISO MPEG-4 oraz jako rekomendacja ITU-T H.264. Projekt x264 zajmuje się stworzeniem otwartej implementacji tego kodeka.
Efektywność kompresji kodera AVC dzięki wprowadzeniu nowych rozwiązań jest o wiele większa niż poprzednich standardów: MPEG-1, MPEG-2 czy MPEG-4 ASP (popularne implementacje to DivX i Xvid).
Do najważniejszych innowacji AVC można zaliczyć: predykcja między-obrazowa z adaptacyjnym podziałem obrazu na bloki o rozmiarze 4×4, 4×8, 8×4, 8×8, 8×16, 16×8 lub 16×16 punktów, transformacja całkowitoliczbowa, predykcyjne kodowanie wewnątrz-obrazowe, estymacja wektorów ruchu z dokładnością do 1/4 odstępu próbkowania, długookresowa pamięć obrazów, kodowanie entropijne uniwersalnymi kodami o zmiennej długości (UVLC) lub adaptacyjne kodowanie arytmetyczne (CABAC).
Ocenia się, że standard AVC w niedługim czasie wyprze poprzednie standardy, szczególnie w zastosowaniach telewizji cyfrowej, Video On Demand oraz przechowywania sekwencji wizyjnych na nośnikach cyfrowych (CDROM, DVD, Blu-ray). Również w monitoringu kompresja H.264 zdobywa coraz większą popularność.

W kodowaniu H.264 otrzymujemy materiał o stałej wielkości. W przypadku obrazów statycznych mamy maksymalne możliwe odwzorowanie szczegółów. W momencie wprowadzenia ruchu na obserwowany obraz, jakość spada w celu utrzymania stałej wielkości strumienia.

Czołowi producenci kamer zapowiedzieli na rok 2008 premiery pierwszych kamer z kodowanie H.264, AVC.

Metody strumieniowania obrazu
Kamery IP oprócz standardowych funkcji monitoringu mogą służyć również jako źródło obrazu do strumieniowania, czyli przesyłu obrazu do wielu użytkowników w czasie rzeczywistym. Przykładem może być kamera umieszczona w centrali firmy i obraz niej prezentowany użytkownikom firmowej strony WWW. Obraz musi być dostępny szybko w wielu kopiach i jakościach, tak aby każdy użytkownik niezależnie od posiadanego łącza mógł go zobaczyć.

Media strumieniowe to technika dostarczania informacji multimedialnej na życzenie. Najpopularniejsze media strumieniowe opierają się na transmisji skompresowanych danych multimedialnych poprzez Internet. Nie należy mylić mediów strumieniowych z multimedialnymi formatami plików (AVI).
Technika strumieniowa opiera się na idei strumienia pakietów, interpretowanych po kolei w momencie ich odbioru. Każdy pakiet zawiera ilość informacji wystarczającą do otworzenia pewnego fragmentu prezentacji multimedialnej. Bez zastosowania mediów strumieniowych, konieczne jest przesłanie całego pliku z prezentacją i dopiero wtedy można ją odtwarzać.

Aby dostarczyć medium strumieniowe trzeba razem złożyć wiele elementów całego systemu. Najpierw używa się specjalnych kodeków stosujących algorytmy kompresji, które kodują dokument multimedialny do postaci zdatnej do transmisji przez Internet. Następnie dane są przekazywane na serwer, który dostarcza je do wszystkich odbiorców. Wszyscy klienci posiadają odtwarzacze, które składają odebrane z serwera pakiety w gotową prezentację. Potem jest ona dekodowana przez kolejny zestaw kodeków i odtwarzana dla użytkownika.

Wyróżnia się dwa rodzaje dostępu do mediów strumieniowych:

Każdy użytkownik, wybiera sobie, który pokaz multimedialny od jakiego momentu chce oglądać. Przykładem może być tutaj wypożyczalnia filmów, w której wybieramy sobie jeden z nich i oglądamy go przez Internet.

Kluczem do skutecznego zastosowania mediów strumieniowych są kodeki. Zawierają one bardzo wyrafinowane algorytmy matematyczne, które naśladują pracę ludzkiego mózgu podczas odbierania treści multimedialnej. Kodek rejestruje tylko te informacje, które postrzega nasz umysł, a zbędne odrzuca. Wybrane w ten sposób informacje są przesyłane przez sieć.

Ważny jest też problem buforowania. Internet nie został stworzony do transmisji w czasie rzeczywistym. Pakiety często podróżują wieloma drogami, co powoduje zamianę ich kolejności, albo docieranie pakietów do użytkownika w dużych porcjach. W efekcie konieczne jest buforowanie komunikacji – nowe pakiety nie są od razu wyświetlane, tylko umieszczane są w specjalnym buforze, gdzie czekają na swoją kolej. Jeżeli z jakiegoś powodu któryś pakiet się spóźni, można odtworzyć jeden z pakietów czekających w buforze. Dzięki temu prezentacja może być odtwarzana płynnie. Ceną za to jest występowanie pewnego opóźnienia odbioru.

Problem mediów strumieniowych jest bardzo złożony i nie został jeszcze skutecznie rozwiązany. Powoduje to, że istnieje wiele różnych protokołów i formatów przesyłu mediów strumieniowych.

Kamera IP jest swoistym rozszerzeniem kamery analogowej. Jej centralną częścią jest również obiektyw oraz przetwornik. Dalej zaczynają się układy cyfrowe odpowiedzialne za następujące zadania: kompresję sygnału, podłączenie do sieci Ethernet, zapis ustawień. Wszystkimi zadaniami zarządza wydajny procesor.

Każda kamera IP identyfikowana jest za pomocą swojej karty sieciowej i jej MAC adresie oraz skonfigurowanym adresie IP. Większość współczesnych kamer IP posiada wbudowany serwer WWW wyświetlający interfejs użytkownika do obsługi kamery oraz konfigurowania jej funkcji.

Kamera IP zawiera w sobie znacznie więcej elementów elektronicznych przez co jej cena rośnie. Należy w tym miejscu uzasadnić cel takich konstrukcji. Zakładając, że wykorzystujemy ten sam rodzaj przetwornika kamera IP umożliwia znacznie więcej możliwości obsługi obrazu przede wszystkim poprzez udostępnienie podglądu obrazu z kamery poprzez interfejs WWW. Z dowolnego miejsca na świecie możemy zalogować się na kamerę i zobaczyć aktualny obraz. Otwiera to przed użytkownikiem wiele niedostępnych dla kamer analogowych zastosowań. Co ważne kamera IP pracuje w pełni funkcjonalnie bez pośrednictwa komputera lub urządzenia zapisującego.

Dzięki wbudowanemu procesorowi współczesna kamera IP może wykonywać takie funkcje jak: wykrywanie ruchu, wykrywanie braku sygnału, automatyczne sterowanie, podążanie za obiektem poruszającym się, wysyłanie klatek na serwer ftp, wysyłanie klatek na adres poczty internetowej, załączenie analogowego wyjścia alarmowego, zapis obrazu w wewnętrznej pamięci. Najnowsze kamery marki Sony umożliwiają automatyczne zliczanie obiektów oraz wykrywanie złożonych zdarzeń na obrazie. Wszystko to bez pośrednictwa urządzenia odbiorczego, dzięki czemu infrastruktura sieciowa wykorzystywana jest do przesyłania wstępnie obrobionego obrazu.

Dane z kamery IP przesyłane są za pośrednictwem lżejszego i bardziej elastycznego kabla sieciowego. Dodatkowo dzięki technologii PoE (Power over Ethernet) możliwe jest zasilenie kamery za pośrednictwem kabla sieciowego. Dzięki takiej konstrukcji oszczędzamy na infrastrukturze okablowania. Na tej samej powierzchni zmieścimy 3 razy więcej kabla sieciowego niż koncentrycznego co dodatkowo zmniejsza koszty wykonania instalacji.

Łączność za pośrednictwem sieci Ethernet pociąga za sobą kolejną zaletę kamer IP, mianowicie możliwość połączenia przez interfejs sieci bezprzewodowej i wykorzystania wszystkich dostępnych technologii przesyłu bezprzewodowego.

Największą zaletą kamer IP jest jednak otwarcie drogi do wysokich rozdzielczości obrazu. System zapisu PAL ograniczał rozdzielczość do około 0.5Mpx. Rozdzielczości kamer IP poszybowały w górę wraz z rozwojem przetworników do aparatów cyfrowych i w tej chwili zatrzymały się na poziomie 5Mpx. Tak ogromna rozdzielczość wymaga jednak bardzo dużych przepustowości łącz transmisyjnych oraz pojemności dyskowych. Korzyści płynące z wyższej rozdzielczości są nie do przecenienia. Typowa kamera IP o rozdzielczości 1.3Mpx potrafi w tej chwili zastąpić do 3 kamer analogowych, dostarczając obraz o większej dokładności i możliwości cyfrowego zbliżania.

Porównanie rozdzielczości zaprezentowano na ilustracji Rysunek 5. Fragment z etykietą 1 – obraz z kamery Axis o rozdzielczości 640×480px w konfrontacji z fragmentem o etykiecie 2 – obraz z kamery IQeye 705 o rozdzielczości 2560×1920px.

Do zapisu obraz z kamer IP służą zarówno urządzenia dedykowane jak i oprogramowanie instalowane na komputerach PC. W odróżnieniu od systemów analogowych tutaj większą popularnością cieszą się programy do zapisu. Oprogramowanie dzięki możliwości ciągłego rozwoju i łatwości aktualizacji pozwala nadążyć za zmianami i rozwojem komputerów i kamer. Rejestratory dedykowane dla kamer IP po roku są już mało wydajne i nie obsługują nowego sprzętu.

Kabel koncentryczny (ang. coaxial cable) – przewód miedziany otoczony izolacją, wspólnym ekranem oraz zewnętrzną koszulką ochronną. Typowy kabel koncentryczny ma impedancję 50Ω, choć w instalacjach monitoringu powszechna jest wartość 75Ω. Kabel koncentryczny jest najczęściej określany przez wojskowy numer specyfikacyjny rozpoczynający się od liter RG: np. RG-58A/U, RG-62/U, itd. Kable o różnych numerach RG mają różne charakterystyki fizyczne i elektryczne.

Sygnał przesyłany jest w technologii PAL lub w przypadku Stanów Zjednoczonych, NTSC. System PAL jest udoskonaloną modyfikacją systemu NTSC. Podobnie jak w systemie NTSC fala podnośna przenosi jednocześnie informacje o dwóch składowych barwy – czerwonej i niebieskiej. Nazwa Phase Alternating Line określa sposób przesyłania sygnału telewizyjnego, polegający na odwróceniu (o 180 stopni), co drugą linię obrazu, fazy jednej z tych składowych. Zapewnia to automatyczną korekcję błędów różnicowych występujących w przesyłanym sygnale — nie pozwala to jednak skorygować najpoważniejszych błędów. Dlatego też później odbiorniki otrzymały dodatkowo linię opóźniającą zapożyczoną z systemu SECAM, gdzie przechowana jest informacja o kolorze z poprzedniej linii, która po odwróceniu fazy służy do dodatkowej korekcji sygnału koloru w bieżącej linii.

System PAL jest zazwyczaj stosowany dla obrazów w formacie złożonym z 625 linii na klatkę, przy częstotliwości odświeżania 50 Hz i 25 klatkach na sekundę. Są to jednocześnie maksymalne parametry, którymi mogą charakteryzować się kamery przesyłowe wykonana w technologii analogowej. Rozdzielczość na poziomie 768×576 przy odświeżaniu 25 klatek na sekundę to wszystko co otrzymamy z najlepszej kamery analogowej.

Kabel koncentryczny może być podłączony bezpośrednio do odbiornika obrazu i wyświetlony na ekranie. Otrzymujemy wtedy możliwość podglądu bieżącego obrazu z kamery. Za pomocą dodatkowych urządzeń takich jak quad lub multiplexer możliwe jest wyświetlenie na ekranie więcej niż jednego obrazu na raz. Aby zapisać obraz z kamer stosuje się rejestratory obrazu. Do niedawna służyły do tego przemysłowe magnetowidy, dziś wyparte przez cyfrowe rejestratory obrazu. Zapis w cyfrowym rejestratorze obrazu odbywa się na dyskach twardych lub kartach pamięci. Obraz przed zapisem może być kompresowany w celu ograniczenia przestrzeni dyskowej.

Dużą popularność zdobyły karty DVR czyli karty rozszerzeń do komputerów typu PC. Montowane w złączach PCI lub PCI Express umożliwiają podłączenie od 4 do 16 sygnałów wideo oraz ich cyfrową obróbkę na komputerze PC. Nagrywanie odbywa się w programach dołączonych przez producentów, które są najważniejszą i centralną częścią rejestracji w komputerze.